ลับหลังนิวยอร์ก 01

posted on 07 Jan 2012 08:53 by asjust
ปีใหม่ผ่านไปเร็วกว่าที่คิด โชคดีที่ปีนี้ไม่หนาวมากเหมือนปีก่อน กลับจากเยอรมันก็มึนนอนไม่ค่อยจะหลับ นอยด์คุณแฟนอีก บางคนเชื่อว่าอยู่กันนานๆทำไมไม่ไว้ใจ อีกคนว่าอยู่กันนานๆทำไมต้องมีนี้ส่วนฉันนี้ส่วนเธอกลายเป็นยุ่งไม่ได้ขึ้นมา จริงๆไม่ได้อยากรู้อยากเห็นอะไรหรอก แต่ถามไม่ตอบก็อดไม่ได้เนอะ
 
อ่า ว่าจะคุยเรื่องนิวยอร์กให้ฟัง มาเมาท์แฟนสะนี้ เอาใหม่
 
หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากลงเรียนแฟชั่นดีไซด์ เวลาทั้งหมดที่มีก็ถูกการบ้านพรากไปเสียหมดสิ้น  อยากทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างกลับบ้านไปหลายที นึกแล้วก็เซ็งตัวเองหน่อยๆเหมือนกัน คนเค้าฝันใฝ่ตะเกียกตะกายอยากมา ไอ้เราได้มาอยากกลับ เรียนไปก็เซ้งไป ภาษาก็งูปลาเรียนไปก็จืดไป ฟังรู้เรื่องมั้งไม่รู้มั้ง เพื่อนก็พอมีแต่เรื่องมากมั้งก็เลยไม่สนิทอะไร มีแบบยิ้มๆไปยิ้มๆกลับ สรุปว่าย่างเข้าเทอมที่สามดีขึ้นมาหน่อย ไม่เกร็งเพื่อนเท่าไหร่ แค่เซ้งว่ายังตามไม่ค่อยทันเท่านั้นเอง หวังว่าคงไม่ต้องร้องไห้ในห้องสอบอีกเทอมนี้
 
มาอยู่นี้ก็หายตื่นเต้น อุตส่าห์ตื่นเต้นจะได้เรียนที่แมนฮัตตันเอา นึกว่าจะหรูเหมือนในหนัง เอาเค้าจริง แม่งโชว์แค่ภาพสวยๆนี้หว่า ไอ้ที่ไม่สวยอย่างซับเวย์ไรเงี้ยบ้านเราหรูกว่าเยอะเลย โรงเรียนดังๆก็ไม่ไหร่นะถ้าไม่ทอปเทนจริงก็ธรรมดา ไม่ได้เลิศหรูว่าเราเท่าไหร่ ถ้าจะต่างก็คงเรื่องความสากล กับหลักการ ระเบียบวินับที่วางไว้เปะ ดูรวมๆก็เลยดี แอบน้ำตาไหลเวลาจ่ายตังค์เท่านั้นแหละ ถ้าเลือกได้อยากกลับไปเรียนบ้านเรามากกว่าสนุกกว่าเยอะเลย แต่คงไม่มีอะไรท้าทายและเป็นเรื่องง่ายๆสำหรับเรา
 
 
 
 
 
ฉันว่าความเข้าใจเป็นเรื่องสำคัญ มันทำให้คนเรายอมรับและพาให้อะไรๆไปรอด ปัญหาที่มี หากเข้าใจสักหน่อยก็อาจทำให้อะไรดีขึ้น
 
ฉันพยายามหาเหตุผลที่เราทะเลาะกัน ไม่ได้หาว่าใครถูกหรือผิด แต่พยายามจะหาว่าปัญหาของเรามันอยู่ตรงไหน
 
คิดว่าที่เรามีความเห็นไม่ตรงกันก็อาจเป็นเพราะฉันยังไม่เข้าใจเธอมากพอ
 
แต่วันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า ที่จริงเรื่องของความเข้าใจ ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ฉันน้ำตาไหลบ่อยๆอย่างนี้
 
แต่เป็นเพราะฉันอยากจะเข้าใจเธอต่างหาก มันทำให้ฉันทรมานไม่น้อย
 
คนเราต่างที่มา ต่างพ่อแม่ ต่างพื้นเพ กว่าจะไปถึงความเข้าใจ
 
ต้องผ่านเวลาไม่น้อย  และถ้าผ่านก็เข้าใจ แต่ถ้าไม่
 
ก็เท่ากับสิ่งที่อยากได้นั้นไม่เป็นอันสมหวัง
 
นั่นล่ะที่ทำให้ฉันหวั่นๆ
 
เพราะฉันรักเธอ ฉันก็อยากจะเข้าใจ
 
แต่เพราะไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ และไม่รู้ว่าตัวเองมีความอดทนมากพอไหม
 
ที่จะผ่านไปให้ถึงตรงนั้น
 
...